درس اول فارسی نهم | آفرینش همه تنبیه خداوند دل است + معنی، آرایه‌ها و حکایت سفر

بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار
خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

آفرینش همه تنبیه خداوند دل است
دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار

این همه نقش عجب، بر در و دیوار وجود
هرکه فکرت نکند، نقش بود بر دیوار

کوه و دریا و درختان، همه در تسبیح‌اند
نه همه مستمعی، فهم کند این اسرار

خبرت هست که مرغان سحر می‌گویند:
آخر ای خفته، سر از خواب جهالت بردار؟

تا کی آخر چو بنفشه، سر غفلت در پیش؟
حیف باشد که تو در خوابی و نرگس، بیدار

که تواند که دهد میوهٔ الوان از چوب؟
یا که داند که برآرد گل صد برگ از خار؟

عقل، حیران شود از خوشهٔ زرین عنب
فهم، عاجز شود از حُقّهٔ یاقوت انار

پاک و بی‌عیب، خدایی که به تقدیر عزیز
ماه و خورشید، مسخّر کند و لیل و نهار

تا قیامت سخن اندر کرم و رحمت او
همه گویند و یکی گفته نیاید ز هزار

نعمتت بار خدایا، ز عدد بیرون است
شکر اِنعام تو هرگز نکند شکرگزار

سعدیا، راست‌روان گوی سعادت بردند
راستی کن که به منزل نرسد کج‌رفتار

🔹 تشبیه

🔹 تشخیص یا جان‌بخشی

🔹 مراعات نظیر یا تناسب

📜 متن حکایت

📘 واژه‌های مهم حکایت

💡 نثر روان حکایت

📚 دفتر انشا

daftarensha.ir

معنی تضرع فارسی نهم

هم خانواده اعتماد کلاس پنجم

هم خانواده تسلط